Sawadee!

Aiiii, ik heb mn blog een beetje verwaarloosd de afgelopen weken. Maar dat zal wel een goed teken zijn ;) Waar ik gebleven was: Luang Prabang. Een gezellig stadje, waar we de stad ook 's avonds verkend hebben door een Laotiaanse club en de bowlingbaan met een bezoekje te vereren. Dat schijnt iets te zijn wat elke backpacker doet, want door de ingestelde avondklok is dat de enige manier om je avond nog wat te verlengen. De waterval waar ik het de vorige keer over had was ook zeker de moeite waard! De visjes die dode huidcellen van je voeten knabbelen zwommen hier ook rond en dat was te voelen ook...

Vervolgens trokken Laura en ik richting VangVieng, een soort feeststadje dat bekend staat om het tuben. Hierbij ga je met een band de rivier af en kun je aanmeren bij de verschillende barren om een drankje te doen. Omdat in dit seizoen de rivier nogal onvoorspelbaar was en de combinatie alcohol met tuben in het verleden weinig spetterende resultaten heeft opgeleverd (er vallen elk jaar veel doden doordat mensen gedronken hebben en zich dan te pletter springen op de rotsen onder het water of verdrinken), besloten we wel de barren te bezoeken, maar niet te tuben. Daar bleek ook niks mis mee en tijdens de vier, vijf dagen dat we daar waren hebben we veel leuke mensen ontmoet.

Tijd voor de hoofdstad van Laos: Vientiane! Daar kwamen we aan op een zondag en dat bleek voor de Lao de ideale dag om lekker te gaan hardlopen, wandelen of bewegen op muziek op de boulevard. Erg leuk om te zien en we waren een van de weinige toeristen, wat ook wel eens prettig is. Hier had je ook gratis sporttoestellen staan, waardoor iedereen kosteloos aan zijn conditie kon werken in het park.

Na Vientiane gingen we richting de Kong Lo Cave met de lokale bus. Toen we aankwamen bij het busstation bleek de achterste helft van onze bus bezaaid met kleurentelevisies in grote dozen. Omdat wij ook graag een zitplaats wilden, besloten ze een stuk of twintig dozen dan maar op het dak te sjouwen. Bij de verschillende stops werden er regelmatig een paar televisies naar beneden getild. Of wasmachines. Of een scooter. Ik zie het onze Connection-buschauffers nog niet doen!

Maar goed: Kong Lo. Daar was naast de grot helemaal niks te beleven, maar de omgeving was wel erg mooi en ongerept. De Kong Lo Cave is een diepe grot van 7,5 kilometer lang, waar je in kunt gaan door een bootje met twee gidsen te huren. De grot deed soms wat spookachtig aan, het was helemaal donker, we zaten in een klein wiebelig bootje en soms regende het ineens in de grot. Om van de vleermuizen nog maar te zwijgen.

We namen de bus richting Pakse, een reis die uiteindelijk maar liefst vijftien uur zou duren. Onderweg zaten Laura en ik een paar uur naast twee Nederlandse kindjes. Jan van zeven en Els van drie ('maar bijna vier... en als je heeeeeeeel lang wacht, dan zelfs vijf!') hadden verhalen genoeg om ons te vertellen en Laura en ik concludeerden zodoende dat backpacken met kinderen topsport moet zijn. Tijdens de busreis stapten er regelmatig verkoopsters de bus in met kippen en eieren als snack. Met de kippen op stok kreeg een hele nieuwe betekenis... Jammer genoeg lustten de locals er wel pap van en vervolgden we de busreis met om ons heen smekkende eters en aparte luchtjes.

In Pakse was verder weinig te beleven, maar een welkome tussenstop voor we naar de 4000 Islands gingen. Tussen al deze eilandjes verbleven wij op Don Det, in een guesthouse met muizen en zulke ingezakte bedden dat je letterlijk moeite moest doen om uit bed te klauteren. Gelukkig vonden we ons sportieve zelf weer terug en gingen we fietsen naar een waterval, die erg indrukwekkend en groots was. 's Avonds was het tijd voor de eerste wedstrijd van het EK, maar helaas misten we een groot deel door de slechte internetverbinding op het eiland. Het was wel erg leuk om met een grote groep Nederlanders het oranjegevoel weer wat leven in te blazen!

De volgende dag op Don Det gingen we kayakken. Eerst gingen we op zoek naar de zeldzame Irrawaddy dolfijn, die met uitsterven bedreigt wordt. Supervet dat deze dolfijnen op zo'n twaalf meter van onze kayak opdoken. Daarna gingen we even lunchen in Cambodja, waar ik ontdekte dat mijn fles water open was gegaan in mijn tas. Jawel: een camera die verdrinkt in een waterdichte tas tijdens het kayakken waarbij we verder niet nat zijn geworden, hoe ironisch. Gelukkig is ondertussen gebleken dat mn camera tegen een stootje kan, want hij werkt nog als vanouds en ook de foto's zijn gespaard gebleven. Fieuw! Tijd voor de grootste waterval van Zuid-Oost Azie. Opnieuw een indrukwekkend zicht. Daarna gingen we terug naar Don Det. 's Avonds begrepen we waarom we zo uitgeput waren: we hadden in totaal zo'n twintig kilometer gekayakt!

Toen was het tijd voor een nieuw land. Vanuit de 4000 Islands vertrokken we naar Siem Reap in Cambodja. Deze reis duurde wederom van acht uur 's ochtends tot tien uur 's avonds. Gelukkig hadden we deze keer een erg fijne bus. Alleen jammer dat we voor het laatste stuk over moesten stappen op een bus met kapotte airco. We moesten opletten voor onderkoelings- en bevriezingsverschijnselen. Gelukkig wachtte in Siem Reap een heerlijk hotel met zwembad, waar we 's avonds meteen even een duik in konden nemen.

De volgende dag gingen we met een hele Nederlandse groep die we ontmoet hadden richting de tempels van Angkor. Dit is het grootste religieuze complex ter wereld en het achtste wereldwonder. We hebben hier lekker rondgefietst, de ideale manier om makkelijk van de ene tempel naar de andere te gaan. De daaropvolgende nacht zijn we om 4 uur opgestaan om de zonsopgang bij Angkor Wat te bekijken, wat wel bijzonder was om te zien. Daarna weer tempels bezocht tot een uur of twee, daarna was het tijd voor een verkoelend plonsje en een dutje. We moesten namelijk nog tot vier uur 's nachts opblijven om de volgende nederlaag van het Nederlands elftal te zien... Na een dag om bij te komen, zijn we vervolgens nog een laatste keer tempels gaan bezoeken en kregen we van een heel oude vrouwelijke monnik zonder tanden een armbandje voor geluk. Toen ook voor de laatste keer met zijn allen op stap gegaan. Zaterdagavond vertrokken we met een deel van de groep richting Sihanoukville.

De eerste dag daar heb ik een heerlijke massage gekregen van een blinde vrouw en daarna hebben we enkele dagen gerelaxed aan het strand. We hebben zelfs een complete beautybehandeling op het strand gehad. Ook dit stadje bleek zich prima te lenen voor een paar fijne stapavonden. Helaas voelde ik me niet al te best, had al een paar dagen enorme koppijn en daarom woensdagochtend de dokter een bezoekje gebracht. Terwijl de broeder zijn facebook-status even bijwerkte in de behandelkamer, schreef de dokter me wat medicijnen voor en gelukkig voel ik me sindsdien weer als herboren!

Laura en ik eindigden onze reis door Cambodja in Phnom Penh. Hier hadden we nogal wat verhalen over gehoord (de lokale bandieten schuwen geweld niet als ze denken dat je waardevolle spullen in je tas heb), daarom besloten we niet al te veel tijd hier door te brengen. Vrijdagmiddag kwamen we aan en zaterdagochtend bezochten we eerst de S21-gevangenis. Dit land heeft nogal een gruwelijke geschiedenis: nog maar 30 jaar geleden is een op de vier Cambodjanen vermoord tijdens het regime van Pol Pot. In de gevangenis die we bezochten werden onschuldige mensen op de meest gruwelijke manieren gemarteld. Daarna werden ze gedood op de Killing Fields, waar we later die middag heen gingen. Bij de gevangenis hebben we nog een van de zeven mannen ontmoet die het verblijf daar overleefd heeft. Hij was ondertussen 71 jaar en verkocht ondertussen boeken met zijn verhaal.

Bij de Killing Fields kwamen we door de audiotour meer te weten over de massagraven die we daar aantroffen. Nog steeds komen daar botten en kleren naar boven, die je ook ziet als je het pad bewandelt. Misschien wel het afschuwelijkst om te zien was de Baby Tree, waartegen baby'tjes doodgeslagen werden om kogels te besparen. En dat alles dus maar dertig jaar geleden. Vreselijk.

Om onze middag toch nog een beetje gezellig af te sluiten, gingen we nog even naar de Russian Market en genoten Laura en ik van ons laatste diner samen. De volgende ochtend nam ik de tuktuk richting het vliegveld en was het afscheid toch wat emotioneler dan gedacht ;) Zondagavond nam ik mijn intrek in een lekker decadent resort bij Bangkok, waar ik bij kon komen van mijn vlucht van Pnohm Penh naar Bangkok en natuurlijk van anderhalve maand backpacken.

Gisterochtend heb ik Daisy weer teruggezien op de luchthaven, met wie ik nu nog drie weken door het zuiden van Thailand ga reizen. Momenteel zitten we op Krabi en morgen vertrekken we waarschijnlijk naar het eiland Ko Phi Phi.

Bedankt voor alle leuke reacties de vorige keer en tot snel allemaal! xx